در جزيره اي زيبا تمام حواس زندگي ميکردند: شادي>غم>غرور>عشق و ......روزي خبر رسيد که به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت.همه ساکنين جزيره قايقهايشان را آماده وجزيره را ترک کردند.اما عشق ميخواست تا آخرين لحظه بماند چون او عاشق جزيره بود.

وقتي جزيره به زير آب فرو ميرفت عشق از ثروت که با قايقي با شکوه جزيره را ترک ميکرد کمک خواست و به او گفت: آيا ميتوانم با تو همسفر شوم؟

ثروت گفت:نه مقدار زيادي طلاو نقره داخل قايقم هست و ديگر جايي براي تو وجود ندارد.

پس عشق از غرور که با يک کرجي زيبا راهي مکان امني بودکمک خواست.

غرورگفت: نه نميتوانم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خيس و کثيف شده و قايق زيباي مرا کثيف خواهي کرد.

غم در نزديکي عشق بود.پس عشق به او گفت: اجازه بده تا من با تو بيام.غم با صداي حزن آلود گفت: من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تا تنها باشم.

عشق اين بار سراغ شادي رفت و او را صدا زد.اما او آنقدر غرق شادي و هيجان بود که حتي صداي عشق را هم نشنيد.آب هر لحظه بالا و بالاتر ميامد و عشق ديگر نااميد شده بود که ناگهان صدايي سالخورده گفت: بيا من تو را خواهم برد.

عشق آنقدر خوشهال شده بود که حتي فراموش کردم نام پير مرد را بپرسد و سريع خود را داخل قايق انداخت و جزيره را ترک کرد.وقتي به خشکي رسيد پير مرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد کسي که جانش را نجات داده بود چقدر به گردنش حق دارد.

عشق نزد علم که مشغول حل مسئله هايي روي شنهاي ساحل بود رفت واز او پرسيد: آن پير مرد که بود؟

علم پاسخ داد زمان.

عشق با تعجب گفت: زمان! اما او چرا به من کمک کرد؟

علم لبخندي خردمندانه زد و گفت:

 زيرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است

 

گیرم بازم بیای از عاشقی بخونی...

گیرم تا دنیا دنیاست،بخوای پیشم بمونی...

روز غمم نبودی،خوشیت با دیگرون بود...

منو به کی فروختی...اون از ما بهترون بود.......؟

میای بیا غریبه،حیف دیگه خیلی دیره...

حالا که خاطراتت یکی یکی میمیره...

کی گفته بود که تنهام،وقتی تورو ندارم...

بازم میگم بدونی منم خدایی دارم...

برگشتی اما انگار،تو باختی توی بازی...

غرورتم شکستن،به چیت داری مینازی.....؟

 

قلبم را تقديمت ميکنم تا بداني بي رياترينم

اشکي براي اندوهت ميريزم تا بداني پر احساس ترينم

شوق وصال حس غريبي است برايت ترسيم ميکنم

حس خوشبختي را تا بداني خوشبخت ترينم

موجي از عشق را بر ساحل وجودت ميفرستم

تا بداني عاشق ترينم و شعرم را تقديمت ميکنم

تا بداني که من ساده ترينم

بی تو

بی تو تو این شبای بد گریه ام دیگه در نمی یاد      حرف غم انگیز دلم جز تو کسی رو نمی خواد       

از چی بگم تا دل من لحظه ای اروم بگیره              دیو سیاه غصه ها توی کدوم شب میمیره ؟

      از چی بگم وقتی دلم از دل تو دور می مونه وقتی که قلب پاک تو هیچی ازم نمی دونه

                       می خونم به خدا می خونم از چشای معصومه تو حرفای تو رو

                       می دو نم به خدا می دو نم اون که جدا کرده روحم و قلب تو رو  

 

                                                                           امشب شب اخره که مزاحم دلت شدم

                                                                      خورشید فردا ماله تو ببخش که عاشقت شدم  

                                                                    

 

نصــــف زندگی نگاهــــــه                           بـــــــقیش همه گناهـــــــه
روی عکســا گردو خاکـــه                           بیـــشتر  دلا  هلاکــــــــــــه
قحطی گلای پونه ســـت                           تقدیرا دســـت زمونه سـت
ادمــــا یـــا همه مــــــردن                           یا که مــــات و دل ســپردن   
عصــــــر ما عصــر فریبــــه                           عصـــر اســـمای غریبــــــه
عصــــــر پژمـــــردن گلدون                           چترای ســـــــیاه تو بـارون
تا دلـــت بخواد شــــکایت                           غصــــــه ها تا بی نهایـــت
حک شده رو هر دیـــواری                           که چـــــــــرا دوسم نـداری
خونه هــــامون پره نــــرده                           پشت هر پنجره پـــــــــرده
شهری که سرش شلوغه                           وعده هاش همه دروغــــه
اســـــــــــــــمونا  پر  دوده                           قـــــــلب عاشقا کبــــــوده
تشنه ها هـــــــــلا ک آبن                           همه حرفا بـــــــی جــوابن
خدا رو اـنگار گذاشـــــــتن                           رو زمیـن و بـــــــر نداشتن
شــــــــب و روزا پره عادت                           وقت که شد شاید عبادت  
تا نداشته با شــــی کاری                          خدا رو انـــــــــگار نـــــداری
خــــــــــدا ماله غـصه هاته                          وقتی غم داری خـــــــداته
مرگــــــــ جشـنای تــــــولد                          مرگ اون دلی کـه گم شد
خستــگی بـی اعتـــمادی                          شک و تردید زیــــــــــــادی
نه برای عشـــــــق میــلی                          نه کسی به فـــــــکر لیلی
نه کســــــــی نه انــتظاری                          نه صدای بیـــــــــــــــقراری
کاش تو قحطی شقــــایق                          باز بشیم سـوار قایـــــــــق
بشینیم بریم نو دریــــــــــا                          من و تو تنــها ی تنــــــــــها
ما هیا خیـــــــــلی امینــن                          نمی گن اگــــــــــــه بـبـینن  
انقدر می ریم که ســـاحل                          از من و تو بــشه غافــــــــل
قایق و با هم می رونیــــم                          می ریم اونجاها می مونیم                               
جایی که نه اســـــــمونش                          نه صــــــــــدای مرد مو نش
مث اینجا آهنی نیســـــت                          خوبه امـــا گفتنی نیـــست
پس ببیــــــن یادت بمونــه                           کســـــــی ام اینــــــو ندونه
صبح پاشو بدون ساعــــت                          که فراموش بشــــــه عادت
زنده بودیم اگـــــــــه فــــردا                          وعده ی مــا لب دریـــــــــــا                

به من او  گفت فردا می رود ا ینجا  نـمی ماند             و من پرسیدم دلم , او گفت: نه تنهــا نمی ماند
به اوگفتم که چشـمان تو جادو کرده این دل را             و  گفت  این چشمها که تا ابد زیبـــــا  نمی ماند
به او  گفتم دل در یا یی ام قربا نی چشـــــمت            ولی او گفت این  دل   دائــــما"دریــــــا نمی ماند
به او گفتم  که کم دارد تو را رویا ی  کمــــر نگم            و  پاسخ  داد او در عصـــــر ما  رویــــــا نـمی ماند
به او گفتم که هرشب بینگاه تو شب یـلداست             ولی گفت او کمـــــی که بگذرد یـــلدا  نـمی ماند
به اوگفتم قبــولم کن که رسوایت شوم او گفت             کسی که عشق راشرطی کند رسو ا نمی ماند
و حقبااوست عاشق شوهمین وهر چه باداباد             چرا  کــــــه در مسیر عاشــــقی امــــا نمی ماند
خدایـــــا خط  بکش بردفتـــر این  زند گی امــــا             به من مهلت بـــــــده تا بشنوم انـــجا نمـی ماند

 

اين غزل براي توست اي كه مثل باراني / مي روي زآغوشم ، پيش من نمي ماني / بعد رفتنت اين دل ، دل نشد براي من / يادگاري ات اما اين دو چشم باراني / دلخوشم به ديدارت ، لحظه اي شده حتي / گفته بودي ام روزي ، خون به دل تو مي ماني / سهم من زديدارت ، هر زمان همين بوده است / خنده هاي مصنوعي ، گريه هاي پنهاني / قسمت تو از دنيا ، هر چه عشق و خوبي بود / سهم من ولي يك زخم ، آنچنانكه مي داني / من شبيه يك كولي ، دوره گردقلب تو / قلب من ولي قصريست ، تو هميشه مهماني / زل زدن به چشمانت ، عادتم شده انگار / زل بزن به چشمانم ،اي كه نور چشماني
 

 

بي تو بودن جهنمي است ابري . با آتشي از فراق تو سوختن ! نگاههاي ملامت بار ديگران و رعدهاي کنايه ي آنان . دوري تو نه حقارت . نه کوچکي . نه ملامت و نه هيچ چيز ديگر . که عشقم را مسيح وار به صليب بي وفايي کشيد...
ان زمان که تابوت مرا بر دوش مي کشند تنها توبر تابوتم بنگر اما هرگز اشک مريز . آن زمان كه مرا در گوري خاموش نهادند و خاک سرد و فراموش بر روي من ريختند آن زمان که همگان رفتند لحظه اي تنها . لحظه اي بر بالاي گورم بمان و دسته گلي را که براي آخرين وداع آورده اي آهسته بر بالاي گورم بگذار اما پرپر نکن...